در مورد روش های اتصال سازه های فولادی چقدر می دانید؟

سازه فولادیبه یک سازه ساختمانی یکپارچه اشاره دارد که با اتصال اعضای سازه ای مانند ستون های فولادی و تیرهای فولادی از طریق اتصالات مناسب مونتاژ می شود. روش های اتصال یک جزء حیاتی سازه های فولادی را تشکیل می دهند. انتخاب یک روش اتصال مناسب نه تنها برای ایمنی سازه حیاتی است، بلکه به کاهش هزینه های پروژه نیز تا حدودی کمک می کند. بنابراین، روش های اتصال موجود برای سازه های فولادی چیست؟

مطابق با مکانیسم انتقال نیرو و فناوری ساخت و ساز، سه نوع اتصال مستقل اصلی برای سازه های فولادی وجود دارد: اتصالات جوشی، اتصالات پیچ و مهره ای و اتصالات پرچ شده. این مقاله اصول کار و کاربردهای عملی آنها را تشریح خواهد کرد.

اتصالات جوش داده شده

پیوند متالورژیکی را در سطح اتمی درک می کند. اصل کار آن تشکیل یک حوضچه مذاب مایع با ذوب در دمای بالا است که امکان نفوذ و انتشار متقابل بین اتم ها را برای تولید دانه های کریستالی مشترک فراهم می کند. یک کل پیوسته و یکپارچه پس از سرد شدن و انجماد تشکیل می شود.

این روش اتصال دارای پیکربندی ساده، سفتی اتصال عالی، عملکرد آب بندی مطلوب و راندمان تولید بالا است. با این وجود، الزامات بالایی را بر مهارت جوشکاران تحمیل می کند و تأثیرات قابل توجهی بر روی مواد فولادی دارد. این فناوری به طور کلی برای پردازش فولاد در طول ساخت کارخانه استفاده می شود.

اتصالات پیچ و مهره ای

اتصال پیچی رایج ترین روش اتصال برای مونتاژ در محل استسازه های فولادی. اصل کار این است که پیچ و مهره ها را با آچارهای گشتاور سفت می کند تا ساقه های پیچ را دراز کند و نیروی پیش کششی قابل توجهی برای بستن صفحات فولادی ایجاد کند. نیروی اصطکاک استاتیک تولید شده در برابر تمایل لغزش نسبی بین صفحات فولادی در برابر بارهای خارجی مقاومت می کند.

اتصالات پیچ و مهره ای به طور عمده به پیچ های معمولی و پیچ های با مقاومت بالا تقسیم می شوند. پیچ های معمولی ظرفیت باربری کمتری دارند. آنها نیرو را از طریق مقاومت برشی ساق پیچ و فشار تحمل سوراخ های پیچ از طریق درگیری مکانیکی منتقل می کنند. در مقابل، پیچ‌ها با استحکام بالا به نیروی گیره‌ای که توسط پیش‌تنش پیچ ایجاد می‌شود برای ایجاد اصطکاک روی سطح تماس مواد پایه و انتقال بارها با مقاومت در برابر تمایل به لغزش نسبی از طریق اصطکاک متکی هستند. نیروی گیره بیشتر بین صفحات باعث اصطکاک قوی تر و ظرفیت باربری بالاتر می شود.

اتصال پیچ و مهره ای با مقاومت بالا نشان دهنده روش اصلی اتصال برای نصب در محل سازه های فولادی در حال حاضر است و به طور گسترده در اتصالات تیر-ستون و اتصال اعضا استفاده می شود.

اتصالات پرچ شده

اگرچه به ظاهر شبیه اتصالات پیچ و مهره است، اتصالات پرچ شده بر اساس مکانیزم کاملا متفاوت عمل می کنند. این فرآیند شامل گرم کردن پرچ‌ها برای نرم شدن آنها، وارد کردن پرچ‌ها در سوراخ‌های اجزای متصل و بیرون زدگی یک انتهای آن است. سپس از ابزارهای ویژه ای برای اعمال فشار روی انتهای در معرض دید استفاده می شود تا تغییر شکل پلاستیکی ایجاد شود و سر پرچ تشکیل شود.

اثر پرکننده محکم ایجاد شده توسط انبساط و انقباض حرارتی از پیچ و مهره های معمولی بهتر است. با این حال، فرآیند ساخت و ساز پیچیده و پرهزینه است. با ظهور پیچ و مهره های با مقاومت بالا، اتصالات پرچ شده به تدریج منسوخ شده است. امروزه این روش اتصال فقط برای پایه های تجهیزات سنگین یا سازه های پل که تحت بارهای سنگین و الزامات سختگیرانه مقاومت در برابر ارتعاش هستند، مورد استفاده قرار می گیرد.

در مهندسی عملی، اتصالات جوشی در بخش های ساخت کارخانه و ساخت و ساز کلیدی اعمال می شود. پیچ و مهره های با استحکام بالا برای مکان هایی که نیاز به بار زیاد دارند استفاده می شود و پیچ های معمولی ارزش عملی غیر قابل تعویض را برای اتصالات غیر باربر یا کمکی حفظ می کنند. اتصالات پرچ شده تا حد زیادی با پیچ و مهره های با استحکام بالا جایگزین شده اند. به جز تعمیر و نگهداری و تقویت تعداد کمی از پل های سنگین، اتصالات پرچ شده تا حد زیادی در مهندسی سازه های فولادی منسوخ شده اند.

انتخاب روش های اتصال نه تنها به ایمنی سازه مربوط می شود، بلکه درک و ظرفیت اجرای استانداردهای فنی تولید کنندگان را نیز آزمایش می کند. پشتیبانی شده توسط صنعتگری قوی،EHSSبه طور پیوسته ردپای بازار جهانی خود را گسترش می دهد. ما راه‌حل‌های اتصال مناسب را برای ساخت محصولات ساختاری فولادی محکم و قابل اعتماد اتخاذ می‌کنیم و به طور مداوم راه‌حل‌های ایمن و کارآمد را در سراسر جهان ارائه می‌کنیم.